Στο Καλλιμάρμαρο, την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα

Δεκατρία χρόνια πριν, οι Ολυμπιακοί Αγώνες επιστρέφουν στην πατρίδα τους, στην Αθήνα. Ιστορική στιγμή, με πολλαπλά μηνύματα,  συμβολισμούς αλλά και  προκλήσεις και υποχρεώσεις.

Μια σειρά από έργα  σε αθλητικές  εγκαταστάσεις και υποδομές γίνονται, με το γνωστό "νεοελληνικό τρόπο" με κόστη, αποτελεσματικότητα, αλλά και μετεολυμπιακή χρήση που θα συζητηθεί  για πολλά χρόνια μετά.

Στα συν, η απόφαση της κρατικής μηχανής να δουλέψει με σοβαρότητα, τουλάχιστο για τις μέρες των αγώνων, με  διαφορε-ι-κότητα  και αποτελεσματικότητα.

Η φωτογραφία είναι μοναδική, με το πυροσβεστικό όχημα δίπλα στο βωμό με το άσβεστο φως της ολυμπιακής φλόγας μπροστά στο παναθηναϊκό  στάδιο, εκείνο το φωτεινό καλοκαίρι του 2004

Και η φύση βρίσκει διέξοδο στο γκρίζο

Έγραφε ο αγαπημένος Κώστας Καρυωτάκης για την Αθήνα:

"Στον Ιλισσό ερωτεύεται τ’ αγέρι

ροδονυφούλες δάφνες που ριγούνε."

Δεν είχε δει ακόμη το γκρίζο να αγκαλιάζει την πόλη, τη σφικτή δόμηση να πνίγει τους κήπους και τα φύση της.

Η αθηναϊκή γη είχε όμως  γερό σπόρο ριγμένο. Μια σπιθαμή χώμα και να το θαύμα της.

Όπου η σκισμή ανάμεσα στο γκρι και το άψυχο της οικοδομής, οργιώδης και ασταμάτητη, σαν το ρυάκι, βρίσκει την κοίτη της και πρασινίζει, ανθίζει, ευωδιάζει. Θυμίζει το φυσικό της χάρισμα, να χει δώρο και θεμέλιο της ένα δέντρο, Θεάς χάρισμα.