Και η φύση βρίσκει διέξοδο στο γκρίζο

Έγραφε ο αγαπημένος Κώστας Καρυωτάκης για την Αθήνα:

"Στον Ιλισσό ερωτεύεται τ’ αγέρι

ροδονυφούλες δάφνες που ριγούνε."

Δεν είχε δει ακόμη το γκρίζο να αγκαλιάζει την πόλη, τη σφικτή δόμηση να πνίγει τους κήπους και τα φύση της.

Η αθηναϊκή γη είχε όμως  γερό σπόρο ριγμένο. Μια σπιθαμή χώμα και να το θαύμα της.

Όπου η σκισμή ανάμεσα στο γκρι και το άψυχο της οικοδομής, οργιώδης και ασταμάτητη, σαν το ρυάκι, βρίσκει την κοίτη της και πρασινίζει, ανθίζει, ευωδιάζει. Θυμίζει το φυσικό της χάρισμα, να χει δώρο και θεμέλιο της ένα δέντρο, Θεάς χάρισμα.